Na okrętach polskich przebywających na morzu wachta dobowa dzielona jest, w zależności od wielkości okrętu i liczby załogi, na dwie lub trzy zmiany. Na małych jednostkach pomocniczych zmian może w ogóle nie być. Na tych okrętach, na których wachty pełni się na trzy zmiany, faktyczna liczba wacht wynosi siedem, a nie sześć, jak by to wynikało z liczby zmian, z których każda pełni w ciągu doby dwie wachty. Ten stan wynika z potrzeby rotacji załogi uczestniczącej w wachtach, aby jedna i ta sama zmiana nie pełniła wacht w tych samych godzinach. Tak więc wachta od godziny 16.00 do 20.00 dzielona jest na pół, to znaczy na dwie wachty trwające od godziny 16.00 do 18.00 i od 18.00 do 20.00, powodując ciągłą rotację zmian. Na statkach Polskiej Marynarki Handlowej wachty są stałe, to znaczy trzy zmiany pełnią wachtę w tych samych godzinach, przy czym mylnie nazywa się wachtę pomiędzy godziną 24.00 a 04.00 nad ranem "psią wachtą”. W wielu marynarkach wojennych doba dzielona jest na siedem wacht; pięć z nich to wachty 4-godzinne i dwie tak zwane "psie wachty” trwające po 2 godziny. Pierwsza "psia wachta” trwa od 16.00 do 18.00, a druga od 18.00 do 20.00. W związku z tym w "psich wachtach” zmienia się system wybijania "szklanek”; wybija się najpierw jedną "szklankę” o 16.30, potem dwie o 17.00, trzy o 17.30 i cztery (dwa razy po dwie "szklanki”) o 18.00. O godzinie 18.30 (pierwsze pół godziny nowej wachty) rozpoczyna się znowu od jednego wybicia, potem są dwa o 19.00, lecz o 19.30 powraca się do normalnego porządku 4-godzinne j wachty i wybija się 7 szklanek, a potem 8 o godzinie 20.00.

Z wybijaniem siedmiu "szklanek” podczas drugiej "psiej wachty” wiąże się pewna historia. W 1797 roku na okrętach angielskich floty Kanału Angielskiego wybuchł bunt. Załogom chodziło o zmianę istniejących warunków bytowych i podniesienie żołdu. W buncie uczestniczyli oficerowie, podoficerowie i marynarze. Zwrócili się oni najpierw z petycją do przedstawiciela admiralicji, lorda Howe'a z żądaniem poprawy jedzenia i wyższej płacy. Petycja nie została przyjęta. Sygnałem do rozpoczęcia buntu było wybicie 7 dzwonków ("szklanek”) w czasie drugiej "psiej Wachty”. Buntownicy nie próbowali wcale przejąć władzy od starszych oficerów. Wszystkie obowiązki okrętowe dokładnie wypełniali, z tym jednak, iż nie zgadzali się na podniesienie kotwicy dopóty, dopóki ich żądania nie zostaną spełnione. Było kilka wypadków rozlewu krwi, na ogół jednak bunt, który trwał ponad miesiąc, można porównać ze spokojnym strajkiem okupacyjnym. Marynarze uzyskali podwyżkę płac - po raz pierwszy zresztą od czasów Karola II - oraz lepsze jedzenie.